Dzisiejsza Akademia z licznym udziałem uczniów naszej szkoły oraz nauczycieli to była raczej niestandardowa lekcja - lekcja historii i patriotyzmu. Przypomnijmy znaczenie tego tak dobrze znanego słowa - Patriotyzm (łac. patrio = ojczyzna, gr. patriates) – postawa szacunku, umiłowania i oddania własnej ojczyźnie oraz chęć ponoszenia za nią ofiar (..). Ofiary – to słowo dominuje w naszych umysłach gdy myślimy Katyń 1940 / Smoleńsk 10 IV 2010. Patriotyzm to również umiłowanie i pielęgnowanie narodowej tradycji, kultury czy języka (…).

Apel - 14 kwiecień 2010 from Blutusz on Vimeo.

Dzięki dzisiejszej akademii nazwy Starobielsk, Kozielsk, Ostaszków, Kalinin (Twer), Miednoje, Charków, Gniezdowo - nie bedą już anonimowe dla tych, dla ktorych jeszcze do wczoraj były. Będą brzmieć równie mocno jak Katyń.

Po dzisiejszej uroczystości rośnie wiara w młode pokolenie, nienaganna postawa, skupienie może nawet częściowe osłupienie, pokora, żal, smutek, współczucie, niepewność to słowa jakie cisną się na usta opisując dzisiejszą atmosferę panującą wśród obecnych na naszej sali gimnastycznej.

Szczególne podziękowania dla organizatorów dzisiejszego spotkania – członków Samorządu Uczniowskiego - Anny Skierskiej, Mirosława Hyjek, Jakuba Rybeczka, Karoliny Olszowskiej , Karoliny Ceraj oraz nauczycieli – A. Lach-Kapusniak, D. Zajdy-Panek, M. Sienczaka. To nie było proste zadanie.

A. Kędzierska

Przeczytajmy jeszcze raz słowa K. Iłłakowiczówny i Z. Herberta, które w dniu dzisiejszym brzmiały wyjątkowo trafnie, dobitnie a zarazem tragicznie.


O Boże... Kazimiera Iłłakowiczówna

O Boże!...
Najpierw jechali długo,
wieziono ich wiosenną szarugą.
... Ilu ich było? Dwa? Pięć? Osiem? Dwanaście tysięcy?...
Pamiętamy ich zbrojnych i hojnych,
pamiętamy młodziutkich przed wojną...
O Boże... Nie myśleć więcej.
Każdy dzień ma swoją pracę.
a tamto - nie powraca.
... A jednak...
O czym myślał, zanim umierał
za szeregiem walący się szereg?
Będziemy kiedyś wiedzieli,
skoro już wyszli spod ziemi.
Ktoś ocalony cudem,
ktoś schowany przypadkiem w rowie
straszliwą opowieść opowie:
czy szarpały ich ręce brudne?
czy poszli na rzeź bez oporu?
czy konali wiosennym wieczorem?
czy zabito ich w mroźne rano?
O Boże...
Czy im
się pożegnać dano?
Czy do końca, aż kat wystrzelił,
o niczym nie wiedzieli?

Jeden był jedynak u matki,
a drugi u ojca ostatni;
a trzeci popełnił zbrodnię
i jeszcze jej nie zamodlił.
U czwartego synek i żona,
piątemu wielkość sądzona...
... Jak to być może?!
a katów przecie także Pan Bóg stworzył...

O Boże,
który w jaskółce mieszkasz, co obłoki mija,
i w jastrzębiu, co w locie jaskółkę zabija,
w kwiatuszku - wypieszczonym w cieniu leśnych malin,
i w tych, co i maliny, i kwiat podeptali...
... Który zlatujesz ogniem w pędzącym pocisku
i w mózgu świecisz, co od ciosu się rozpryska...
... Który jesteś - i to mię zdumiewa najwięcej -
jednocześnie w Polaku, Moskalu i Niemcu...
O Boże,
z tej wichury, co pali pół świata,
zstąp i zamieszkaj, błagam Ciebie,
nie w dzieciach, nie w kwiatach,
nie w czystych duszach, ani w jasnych wodach,
ale w sercach katów!

Guziki Zbigniew Herbert

[ Pamięci kapitana
Edwarda Herberta ]


Tylko guziki nieugięte
przetrwały śmierć świadkowie zbrodni
z głębin wychodzą na powierzchnię
jedyny pomnik na ich grobie

są aby świadczyć Bóg policzy
i ulituje się nad nimi
lecz jak zmartwychwstać mają ciałem
kiedy są lepką cząstką ziemi

przeleciał ptak przepływa obłok
upada liść kiełkuje ślaz
i cisza jest na wysokościach
i dymi mgłą katyński las

tylko guziki nieugięte
potężny głos zamilkłych chórów
tylko guziki nieugięte
guziki z płaszczy i mundurów